Teslimiyet : Ne Değildir ve Ruhsal Özgürlüğün Sırrı

Modern dünyada bize öğretilen en büyük yanılgılardan biri, hayatı sürekli "kontrol etmemiz" gerektiğidir. Planlar yaparız, hedefler koyarız ve işler istediğimiz gibi gitmediğinde panikler, öfkelenir ve direnç gösteririz. İşte tam bu noktada, kadim öğretilerin ve modern psikolojinin buluştuğu o sihirli kavram devreye girer: Teslimiyet. Çoğu insan teslimiyeti; pes etmek, yenilgiyi kabul etmek, beyaz bayrak sallamak veya pasif bir şekilde köşeye çekilip beklemek sanır. Oysa teslimiyet, zayıfların değil; ancak çok güçlü bir ruha sahip olanların yapabileceği aktif ve bilinçli bir eylemdir.  Teslimiyet, savaşmayı bırakmak değil; kazanmak için yanlış cephede savaştığını fark edip, enerjini akıntıya karşı yüzmek yerine akıntıyla birlikte okyanusa varmak için kullanmaktır. Teslimiyet, "olanı olduğu gibi kabul etme" sanatıdır. Bu, başınıza gelen her şeyi sevmek zorunda olduğunuz anlamına gelmez; sadece o anın gerçekliğiyle savaşmayı bıraktığınız anlamına gelir. "Neden bu benim başıma geldi?" diye sormak dirençtir ve acı yaratır. "Şu an bu oluyor ve ben bununla ne yapabilirim?" demek ise teslimiyettir ve çözüm yaratır.

Direnç Göstermemek: Acının Panzehiri

Egonun "Benim istediğim olsun" diretmesinden çıkıp, ruhun "Senin planın, benim planımdan daha büyük" bilincine geçişidir.Psikolojide basit bir formül vardır: Acı x Direnç = Izdırap. Başımıza gelen olaylar (ayrılıklar, kayıplar, başarısızlıklar) kaçınılmaz birer acı kaynağı olabilir. Ancak bu acıyı "ızdıraba" dönüştüren şey, bizim o olaya gösterdiğimiz zihinsel dirençtir. "Bu olmamalıydı", "Haksızlık bu" diyerek gerçeklikle kavga ettiğimizde, acının süresini uzatırız. Teslimiyet, bu denklemi bozar. Olayı değiştiremeyeceğinizi kabul ettiğiniz an, direnç ortadan kalkar ve ızdırap biter. Geriye sadece çözülmesi gereken bir durum veya yaşanması gereken bir yas kalır. Teslimiyet, duyguları bastırmak değil; o duyguların içinizden geçip gitmesine izin vermektir. Fırtınada esneyen bir bambu ağacı gibi olmaktır; direnirseniz kırılırsınız, esnerseniz (teslim olursanız) fırtına dindiğinde hala ayakta kalırsınız.

Güven ve Tevekkül: Bilinmeyene Atılan Adım

Hayatın direksiyonunu sıkı sıkıya tutmaktan vazgeçip, bazen yolun sizi götürdüğü manzarayı izlemeye izin vermektir. Çünkü insan, kontrol edemediği şeyleri kontrol etmeye çalışırken tükenir; teslim olduğunda ise evrenin sonsuz enerjisiyle hizalanır ve hafifler.Spiritüel açıdan teslimiyet, derin bir "Güven" (Tevekkül) halidir. Bu, hayatın veya Yaratıcı'nın sizi desteklediğine, her düşüşün bir kalkış için hazırlık olduğuna ve kaosun içinde bile kozmik bir düzenin işlediğine inanmaktır. Kontrolcü insan, "Görmeden inanmam" der. Teslimiyetteki insan ise "İnanırsam, göreceğimi biliyorum" der. Geleceğin belirsizliğiyle barışmaktır. Yarın ne olacağını bilmemenin verdiği korkuyu, yarının getireceği sürprizlere duyulan heyecana dönüştürmektir. Tıpkı bir paraşütçü gibi; kendini boşluğa bırakmak korkutucudur ama paraşütün (evrensel desteğin) açılacağını bildiğinizde, düşüş bir uçuşa dönüşür. Teslimiyet, hayatın sizin "lehinize" çalıştığına dair sarsılmaz bir inançtır.

Pasiflik Değil, Bilgece Eylem

Teslimiyetle ilgili en büyük yanlış anlaşılma, bunun bir "tembellik" veya "eylemsizlik" hali sanılmasıdır. Aksine, teslimiyet eylemin en saf halidir. Zihniniz korku ve kaygıyla dolu olduğunda attığınız adımlar titrek ve verimsizdir. Ancak sonucu teslim edip, sadece sürece odaklandığınızda; potansiyelinizin en üst seviyesini sergilersiniz. Bir okçuyu düşünün; yayı gerer, nişan alır ve elinden gelenin en iyisini yapar (Eylem). Sonra kirişi bırakır (Teslimiyet). Oku bıraktıktan sonra arkasından koşamaz veya havada ona yön veremez. Teslimiyet, elinden gelenin en iyisini yapıp, sonucu evrenin akışına bırakma bilgeliğidir. "Ben üzerime düşeni yaptım, gerisi İlahi Plan'da" diyebilen insan, dünyanın en özgür insanıdır.